Worstelen met zorgen en rouw gevoelens

Als buitenpsycholoog spreek ik dagelijks mensen die worstelen met zorgen en rouw gevoelens. Afgelopen week werd ik zelf opnieuw bepaald bij de vraag hoe ik daarmee omga.

De laatste tijd hoor ik veel mensen spreken over de zorgen die zij hebben over een wereld die voortdurend verandert. Een wereld waarin onrecht zichtbaar is en waarin gebeurtenissen soms vragen oproepen waar we niet direct een antwoord op hebben. Ik denk dat we het allemaal wel herkennen: hoe zorgen onze dag kunnen beïnvloeden en hoe we vanuit angst, onzekerheid of piekergedachten gaan leven.

Sommige situaties kunnen we niet veranderen of wegnemen. Wat we wel kunnen beïnvloeden, is de manier waarop we naar een situatie kijken. Onze kijk bepaalt namelijk hoe we denken, wat we voelen en uiteindelijk ook hoe we handelen. Door stil te staan bij onze gedachten, te reflecteren en werkelijk te voelen wat er in ons leeft, kunnen we bewust worden van onze eigen patronen. Vanuit die bewustwording ontstaat ruimte om andere keuzes te maken en grip te krijgen op de richting waarin we ons leven bewegen. Zo kunnen we leren om een pad te kiezen dat meer hoop en vrede geeft.

Afgelopen week overleed mijn tante. Op zulke momenten lijkt het leven even stil te staan en dringt opnieuw de vraag door wat werkelijk belangrijk is. Waar leef ik voor? Wat geeft richting aan mijn bestaan?

Tijdens haar begrafenis werd een bijbeltekst gedeeld uit Filippenzen, hoofdstuk 4. Wat mij daarin diep raakt, is om je nergens zorgen over te maken, maar alles in gebed te brengen zodat vrede en hoop tot je komen. Ik vond het een krachtig en bemoedigende tekst, helemaal in tijden van rouw.